In memoriam: Ton Ebben
Afgelopen zondag bereikte ons het verdrietige bericht dat onze oud-directeur Ton Ebben was overleden, nadat hij enkele dagen daarvoor een hartstilstand had gehad.Ton was van 1996 tot 2012 directeur van het Bureau NPO, toen nog gevestigd in Veenendaal. Hij was toen nog niet heel lang in de duivensport, maar had zich er helemaal in gestort en was bezig met het schrijven van een boekje waarin de sport werd uitgelegd.
En Ton bleek ook een echte schrijver te zijn; hij zette het blad “Duivenpost” op dat door de NPO werd uitgegeven, voordat Op (de) Hoogte een feit was. Hij schreef mee aan het boekje voor Jeugd en Beginners, schreef “de moderne duivencoach” en maakte een brochure over Postduiven in de omgeving. Dat laatste boekje ging over ruimtelijke ordening en kon gebruikt worden als voorlichting voor buren en gemeenten die overlast verwachtten.
Als ex-wethouder was Ton uiteraard op de hoogte van alle regels en procedures en meer dan eens mochten leden gebruik maken van zijn kennis op dit gebied. Hij schreef brieven aan gemeentes, ging soms mee naar een bezwaarprocedure en vaak lukte het hem met rust en een vleugje humor de problemen voor de liefhebbers op te lossen. Ook na zijn pensionering mochten wij om zijn advies vragen als leden problemen hadden met het houden van duiven of bouwen van hokken.
In de jaren dat Ton directeur was, gaf hij samen met Ad van Heyst leiding aan ongeveer 12 personeelsleden. In zijn tijd sloten we ons aan bij een CAO, zodat de arbeidsvoorwaarden voor iedereen goed geregeld waren. Ton was een mensenmens, de deur van zijn kantoor stond altijd open voor wie hem wilde spreken. Hij bleef wel een politicus en was dus ook regelmatig op pad om te netwerken en hij had veel nuttige contacten voor de duivensport bij het Ministerie en belangengroepen als het om dierenwelzijn ging.
De sfeer onder zijn leiding was prettig. Er werd hard gewerkt maar er was zeker tijd voor een lolletje hier en daar. En niet zelden was hijzelf degene waarmee grappen werden uitgehaald. Hij liet dit altijd laconiek over zich heenkomen, maar genoot er wel van. Ton was altijd geïnteresseerd in het wel en wee van zijn collega’s maar deelde zelf ook van alles over thuis. Over Trees, over Wim en Falco en hij was zo trots als een pauw toen hij opa werd van “zijn Reneetje” en later ook Linus.
Toen hij in 2012 met pensioen mocht, had hij meer tijd maar dat was al snel weer ingevuld. Ton bleef een harde werker en begaan met de medemens. Als we aan Ton denken, herinneren we ons zijn rust, menselijkheid en “zachte kracht” waarmee hij van alles voor elkaar kreeg.
Zoals hij op de foto van de rouwkaart staat, zo herkennen wij Ton ook. Met het alpinopetje en de pijp, want zijn motto op kantoor was “een tevreden roker is geen onruststoker”.
Tons overlijden zal niet alleen bij ons een leegte achterlaten; ook in de politiek, in de duivensport, bij zijn vrienden zal hij gemist worden. Maar nog het meest door zijn gezin. We wensen Trees, Falco en Suzanne, Wim en Ashley, Renée en Linus heel veel sterkte in de komende tijd.
